Senn líður að vori og eftir langar og strangar æfingar á Þorranum fer senn að renna upp sú stund að menn fara að sprikla á iðagrænum túnum. Ég vil nú meina að ég hafi verið sæmilega duglegur að æfa það sem af er vetri, miðað við það að hafa Egil Daða né aðra áhyggjufulla Magnamenn ekki hangandi yfir mér kvartandi undan lélegri æfingarsókn. Ég verð nú að viðurkenna að einn eftirmiðdag var ég staddur á Akureyri og hugðist mæta á æfingu, en tafðist í nágrenni Síðuskóla við rannsóknir mína á börnum á grunnskólaaldri, en ég hef verið að rannsaka nemendur á Breiðuvík og Skagaströnd undanfarin misseri og hef ég fengið rós í hnappagatið fyrir vel unnin störf. Þar sem ég hef að mestu leyti lokið rannsóknum mínum hefurinn hugurinn reikað aftur að knattspyrnuiðkun, en sú hugsun er ástæða þess að ég rita þennan afsökunarpistil. Það tekur mikið á að skrifa þessi orð með 12p letri með 1,5 línubili í word inní IBM-tölvuna mína, en ég hef tekið þá erfiðu ákvörðun að yfirgefa Magna-liðið. Að sjáflsögðu höfðu tylft liða samband við mig, enda flest lið á landinu að reyna rífa upp aðsókn á leiki sína og kem ég þar sterkur inn og beita þar þokka og glæsileika mínum, jafnt innan vallar sem utan. En niðurstaðan er sú að ég mun ganga til liðs við mína gömlu félaga í Tindastól. Ég bið ykkur Magnamenn að fyrirgefa mér, en met mikils þá vináttu sem þið hafið sýnt mér. Þannig er mál með vexti að ég er þannig úr garði gerður að ég reyni að halda í þá fáu vini sem ég á. En áhyggur mínar af föðurlandssvikum dvínuðu til muna er ég sá að nágranni minn og fyrrum liðsfélagi, Ásgeir Örn hafði gengið til liðs við Hvöt á Blöndu-dós. Það er fátt í þessum heimi sem toppar það, svo ég uni sáttur við mitt.

Eins og skáldið sagði “einu sinni Magnamaður, ávallt Magnamaður”...